Met speciale dank aan de heer Kremer.
Mijn schetsboek is vol. En daar, op de laatste pagina staat deze boodschap van een verwarde man die ooit naast mij in het café zat. Niet het einde der tijden zoals recentelijk gepredikt werd, maar een heel ander scenario. Geeft ons weer te denken!
Het is een beetje stil rond de dagtekenaars. Druk met hun eigen projectjes zeker? Dit schetsje piepte er bij mij desondanks toch nog even tussendoor. Het zomerreces is nog ver weg.
Ooit, toen we zeeën van tijd hadden, gingen we in de lente nog wel eens naar de dierentuin om wat te schetsen. Nu zit ik in een overleg met een oud notitieblok en kom ik dit ‘vergeten hoefdier’ tegen. Wie weet wat het is, mag het zeggen!